"And you'll wake up one day and you will be fine..."

-
Strach, ból i bezradność. Uczucia jakie towarzyszyły jej już od dawna. Zadomowiły się w jej umyśle jak w cichym, przyjaznym hoteliku. Nie umiała ich odgonić. A może już nie chciała? Czasem sama nie rozumiała jak to się dzieje, wiedziała wtedy tylko tyle, że każdy ruch, słowo, gest sprawiają jej ból, którego znieść nie umie. Wstawała z kolejnym świtem coraz bardziej nienawidząc siebie. Choroba i słabość pomału doprowadzały ją na skraj szaleństwa. Czasem nie czuła już nic. Otrzeźwiała ją myśl i dotyk jasnej plamy na ręce. Musiała ją ukryć. Wiedziała, że to będzie ten rok i to słowo. Nie mogła tak łatwo i szybko się poddać. Walczyła ze sobą i ze światem od tylu lat. Kiedy wreszcie zaczęło jej się układać nie mogła składać broni. Musiała wstać i iść dalej. "Dalej do cholery!" myślała za każdym razem kiedy nie miała siły wstać z łóżka, kiedy każdy kolejny dzień przynosił upokorzenia. Czuła się otępiała i bezradna ale coś ciągle dawało jej iskierkę nadziei i siłę na wstanie z łóżka i robienie kolejnych kroczków do przodu. Czuła się źle ale miała o co walczyć. Jej maleńka Księżniczka, którą kochała ponad wszystko na świecie. Potarmosiła z uśmiechem psie ucho. Od tych marnych kilku lat między innymi dla tej puchatej kulki walczyła o siebie i codzienne wstawała z łóżka. "Ileż siły jest w tym małym psim ciałku?" zastanawiała się i wiedziała, że musi być silna. Dla siebie na jej przykład. Czasem dołowało ją całe życie i każde kolejne niepowodzenie ale coraz lepiej rozumiała czemu jej się nie udaje. Nie angażowała się a powinna. Chciała tak wiele jeszcze osiągnąć. Musiała wiele osiągnąć. Zdobyć tyle rzeczy, tyle "szczytów". Miała tyle marzeń, które ciągle odkładała na to nienadchodzące "później". Musiała wziąć się w garść i zacisnąć zęby. Miała niejasne poczucie, że coś w niej narasta. Jakaś jasność, siła. Jakieś poczucie, że musi wypełnić plany i przeznaczenie. Niejasne i nieukształtowane jeszcze dokładnie poczucie. Jakiś cel...

"You told me to fight, i gave it a try and hoped that you were right."
Tylko ile można walczyć?

Popularne posty z tego bloga

"Wdzięczność jest najpiękniejszą formą szczęścia: należy zarówno do jego przyczyn jak i skutków."

-
To chyba stanie się dziwną tradycją. Właśnie tego dnia rok temu opublikowałam pierwszy list dla Ciebie. Dziś chcę napisać drugi. Dziękuję. Jestem wdzięczna losowi, że mogłam Cię poznać. Ten rok był pełen niespodzianek i zawirowań. Oboje się zmieniliśmy. Zmieniły się czasy i warunki. Niemniej moje serce jest wciąż do Ciebie przywiązane. Nie widziałam Cię od tygodnia. Tęsknię wiesz? To dziwne ale nauczyłam się Ciebie kochać. Nauczyłam się kochać Was oboje. Nie przeszkadzacie sobie wzajemnie. Nie rywalizujecie. Każdy z Was ma połowę mojego serca tylko dla siebie. Wcześniej nie sądziłam, że można kochać dwoje ludzi równie mocno. Dziś wiem, że to możliwe. Ty nie wiesz, że Cię kocham, On też nie wie, że Cię kocham. Wiem o tym tylko ja. I moje biedne serce, które tęskni. Ten rok mnie odmienił. Stałam się silniejsza. Dzięki Tobie wstałam z kolan po bolesnym upadku. Zaskoczyła mnie Twoja troska i wsparcie. Właśnie wtedy gdy zadzwoniłeś zrozumiałam, że muszę być Ci w jakiś sposób bliska. Cz...
Czytaj więcej

Ostatni raz...

-
Sparaliżowana szokiem automatycznie zebrała swoje rzeczy i poszła do samochodu. Wsiadając do auta wyciągnęła z torebki mały nożyk i nacięła skórę na przedramieniu. Poczuła pieczenie i zobaczyła kroplę krwi. To przywróciło ją do rzeczywistości. Odsunęła od siebie wszystkie myśli i skupiła się całkowicie na prowadzeniu samochodu, abo bezpiecznie dojechać do domu. Robiła to niemal automatycznie. Po dotarciu na miejsce zebrała swoje rzeczy i weszła do domu. Wtedy coś w niej pękło. Zrozumiała tak do końca co się wydarzyło i co to oznacza. Oparła się ciężko o drzwi i poczuła jak przygniata ją rozpacz. Powstrzymywane wcześniej łzy spływały falami po jej policzkach. Czuła się kompletnie bezsilna i bezbronna. Ściskała w dłoni kluczyki i telefon. Postanowiła go wyłączyć, bo wiedziała, że nie ma siły stawić czoła rzeczywistości. Coś rozrywało ją od środka. Ból był nie do opisania. Cierpienie było tak wielkie, że z całych sił wbijała sobie paznokcie we wnętrze dłoni, które miała rozorane już do k...
Czytaj więcej

"It's just 10% luck..."

-
Leżała na ogrodzie i jak często w taką pogodę się opalała. Nie miała nic lepszego do roboty i była mocno skołowana. Ktoś jej kiedyś powiedział, że istnieje przyjaźń damsko-męska. Wyśmiała to, ale po jakimś czasie sama się o tym przekonała. Uwierzyła, że można naprawdę. Choć nie zawsze było słodko i różowo to miała przyjaciela. I teraz też zaproponowała przyjaźń, bo wiedziała, że nie może dać mu nic ponad to. Nie mogła i nawet nie chciała. Za krótko się znali. Ale nie chciała. A ten kto jej powiedział, że istnieje przyjaźń damsko-męska powiedział też, że nawet jeśli on pozna inną dziewczynę to nadal zostanie jej przyjacielem i nic się w tych kontaktach nie zmieni. Rozmyślała nad tym długo i uparcie, bo znów zaczęła w to wątpić. Ona poznała go jakieś dwa tygodnie temu. A w zeszłym tygodniu napisał jej, że poznał inną fajną dziewczynę i od tego czasu jakoś tak omijał ją szerokim łukiem. Wiedziała-podświadomie była tego pewna, że gdyby się lepiej poznali to byłby w stanie awa...
Czytaj więcej