"Do you have to, make me feel like There's nothing left of me?"

-
Nie radziła sobie.
Nie radziła sobie z życiem, ze sobą, z depresją. Czuła, że przychodzi ten krytyczny moment kiedy znów zacznie sięgać po niebezpieczne środki. Do dziś czasem przyciskała drobną jasną plamkę na nadgarstku. Czuła się winna i czuła się wolna. W jakiś chory sposób sprawiało jej to satysfakcję. Chciała zrobić w tym miejscu tatuaż. Ukryć przed ciekawskim wzrokiem swoją tajemnicę.
Znów nadeszła jesień i chyba znów nadchodziła depresja. Czuła się podle. Z każdym dniem było gorzej. Nie mogła już na siebie patrzeć. Nienawidziła w sobie wszystkiego. Nie umiała sobie poradzić z tymi uczuciami. Tak bardzo pragnęła być kimś innym. Zatraciła już wszelkie wartości w dążeniu do swoich celów. Choroba z każdym dniem wykańczała ją nie tylko fizycznie ale i psychicznie. Od pewnego czasu nawiedzały ją myśli o wizycie u psychiatry, ale przecież chyba nie było aż tak źle. A może nie chciała się do tego przyznawać? Nie czuła się dobrze. Już od dawna czuła się źle psychicznie. Tak strasznie chciała się zmienić a nic nie pomagało. Już nawet przestała się zwierzać najbliższym. Nie chciała by uznali, że ma obsesję. A chyba jednak już miała. Nic innego się nie liczyło. Pragnęła tylko tego jednego. Nie umiała myśleć o niczym innym. Starała się, dbała o siebie i nic. Ciągle było tylko gorzej.  Nie mogła i nie chciała się z tym pogodzić. Musiała znaleźć kogoś kto się nią zajmie i poprowadzi ją ku lepszemu. Pogodziła się z tym, że musi uzbroić się w dużo cierpliwości ale nie miała z kim iść dalej. Bała się tego co musi zrobić ale innego wyjścia nie miała. Kiedyś i tak musi zrobić krok do przodu...

"You can take everything I have
You can break everything I am
Like I'm made of glass
Like I'm made of paper"
Czy to wszystko jest jeszcze warte jakiejś walki?

Popularne posty z tego bloga

"Wdzięczność jest najpiękniejszą formą szczęścia: należy zarówno do jego przyczyn jak i skutków."

-
To chyba stanie się dziwną tradycją. Właśnie tego dnia rok temu opublikowałam pierwszy list dla Ciebie. Dziś chcę napisać drugi. Dziękuję. Jestem wdzięczna losowi, że mogłam Cię poznać. Ten rok był pełen niespodzianek i zawirowań. Oboje się zmieniliśmy. Zmieniły się czasy i warunki. Niemniej moje serce jest wciąż do Ciebie przywiązane. Nie widziałam Cię od tygodnia. Tęsknię wiesz? To dziwne ale nauczyłam się Ciebie kochać. Nauczyłam się kochać Was oboje. Nie przeszkadzacie sobie wzajemnie. Nie rywalizujecie. Każdy z Was ma połowę mojego serca tylko dla siebie. Wcześniej nie sądziłam, że można kochać dwoje ludzi równie mocno. Dziś wiem, że to możliwe. Ty nie wiesz, że Cię kocham, On też nie wie, że Cię kocham. Wiem o tym tylko ja. I moje biedne serce, które tęskni. Ten rok mnie odmienił. Stałam się silniejsza. Dzięki Tobie wstałam z kolan po bolesnym upadku. Zaskoczyła mnie Twoja troska i wsparcie. Właśnie wtedy gdy zadzwoniłeś zrozumiałam, że muszę być Ci w jakiś sposób bliska. Cz...
Czytaj więcej

Ostatni raz...

-
Sparaliżowana szokiem automatycznie zebrała swoje rzeczy i poszła do samochodu. Wsiadając do auta wyciągnęła z torebki mały nożyk i nacięła skórę na przedramieniu. Poczuła pieczenie i zobaczyła kroplę krwi. To przywróciło ją do rzeczywistości. Odsunęła od siebie wszystkie myśli i skupiła się całkowicie na prowadzeniu samochodu, abo bezpiecznie dojechać do domu. Robiła to niemal automatycznie. Po dotarciu na miejsce zebrała swoje rzeczy i weszła do domu. Wtedy coś w niej pękło. Zrozumiała tak do końca co się wydarzyło i co to oznacza. Oparła się ciężko o drzwi i poczuła jak przygniata ją rozpacz. Powstrzymywane wcześniej łzy spływały falami po jej policzkach. Czuła się kompletnie bezsilna i bezbronna. Ściskała w dłoni kluczyki i telefon. Postanowiła go wyłączyć, bo wiedziała, że nie ma siły stawić czoła rzeczywistości. Coś rozrywało ją od środka. Ból był nie do opisania. Cierpienie było tak wielkie, że z całych sił wbijała sobie paznokcie we wnętrze dłoni, które miała rozorane już do k...
Czytaj więcej

"It's just 10% luck..."

-
Leżała na ogrodzie i jak często w taką pogodę się opalała. Nie miała nic lepszego do roboty i była mocno skołowana. Ktoś jej kiedyś powiedział, że istnieje przyjaźń damsko-męska. Wyśmiała to, ale po jakimś czasie sama się o tym przekonała. Uwierzyła, że można naprawdę. Choć nie zawsze było słodko i różowo to miała przyjaciela. I teraz też zaproponowała przyjaźń, bo wiedziała, że nie może dać mu nic ponad to. Nie mogła i nawet nie chciała. Za krótko się znali. Ale nie chciała. A ten kto jej powiedział, że istnieje przyjaźń damsko-męska powiedział też, że nawet jeśli on pozna inną dziewczynę to nadal zostanie jej przyjacielem i nic się w tych kontaktach nie zmieni. Rozmyślała nad tym długo i uparcie, bo znów zaczęła w to wątpić. Ona poznała go jakieś dwa tygodnie temu. A w zeszłym tygodniu napisał jej, że poznał inną fajną dziewczynę i od tego czasu jakoś tak omijał ją szerokim łukiem. Wiedziała-podświadomie była tego pewna, że gdyby się lepiej poznali to byłby w stanie awa...
Czytaj więcej