Taka piękna chwila - wyłączasz telefon, laptopa... Nie ma Cię dla nikogo...

-
15.12.2012 Sobota, godzina 15.00
Znów biegała po domu jak oszalała. Brak organizacji i nagle wynikające sprawy "niecierpiące zwłoki" gwarantowały jej jak zawsze dwakę mocnych wrażeń i spóźnienie. Na dworze mgła jak diabli, a ona znów musiała wsiąść w samochód i jechać 30 kilometrów przez pola i lasy. "Kochała" ten stan kiedy nic nie widzi przez przednią szybę. Zwaliła na środek pokoju wszystkie torby do zabrania (a było tego sporo) i sprawdziła czy ma wszystko to co niezbędne. "Świece są, gorset mam, buty, bielizna, zapalniczka, kosmetyki, zeszyty są. Dokumenty? No właśnie! Gdzie ja u diabła mam dokumenty?!" pomyślała i rzuciła się do przeszukiwania toreb. Po dwukrotnym wyrzuceniu ich zawartości i przebiegnięciu w panice całego domu przypomniała sobie, że zostawiła je w kieszeni od kurtki. Denerwowała się strasznie. Dziś przypadała ich rocznica i wszystko musiało być perfekcyjne. Ale jeśli miało być perfekcyjne to miała 10 minut na ułożenie włosów, ubranie się i wyjście aby zdązyć na czas. Wywlekła się z sześcioma torbami do samochodu i wróciła zrobić "kosmetykę". "Że też musi padać..." pomyślała zrezygnowana. Upięła luźno włosy, bo i tak wiedziała, że zrobią jej się te cholernie znienawidzone fale i loki od wilgoci. "Cóż taki urok" powiedziała do siebie głośno malując delikatnie oczy. Uwielbiała swój lekki standardowy makijaż, który nadawał jej bezbłędnego charakteru. Obłędnie długie rzęsy, duże oczy i słodko podkoloryzowane usta dawały najpiękniejszy efekt. Mocne kreski i kolorowe powieki zostawiała na suche, ciepłe dni. A w taki dzień jak dziś wolała lekki puder, błyszczyk i tusz do rzęs. Wystarczyło żeby wyglądać naturalnie acz zalotnie. Szalenie zależało jej na tym żeby dziś wszystko było idealne. O 17 szli na obiad a wieczorem do kina na ich ulubiony gatunek - komedię romantyczną. Pod tym względem nigdy nie mieli problemu z wybraniem filmu. Popołudnie i wieczór należał do nich. Wyciszyła telefon, wyłączyła wibracje i wrzuciła go w torebkę. Na FB zmieniła status na "niedostępną" i gnana ciekawością co dziś się wydarzy pojechała na spotkanie...
Dzień później, niedziela, godzina nieokreślona, wczesny ranek (dla niej nadal ciemna noc)...
Zwlekła się kompletnie nieprzytomna z łożka. Wciągnęła legginsy i bluzę. Poszła do łazienki ogarnąć włosy, które miała w totalnym nieładzie. Wczoraj siedzieli do późna, a dziś trzeba było wstać do pracy. "To chore wysyłać człowieka do pracy o 6 rano" pomyślała i ziewając rozdzierająco założyła buty. Z zazdrością popatrzyła na swojego psa, który spał w najlepsze zakopany w pościeli. "Nienawidzę tego, że Ty możesz spać a ja muszę harować jak idiotka." Takie już było życie...
Dotarła do pracy. Około 9 uporała się z obowiązkami firmowymi i postanowiła włączyć laptopa. Zasypały ją kilogramy spamu na poczcie i powiadomienia z FB. Między innymi wiadomość, która doprowadziła ją do białej gorączki i zaraz obudziła z wczorajszego słodkiego stanu. Zawrzało w niej. do 20 była kompletnie niedyspozycyjna, a na poniedziałek miała do zrobienia sporą pracę na uczelnię. I to SAMA jak wynikało z tego wszystkiego! Tego już było za wiele. "A miał być piękny i spokojny weekend" pomyślała z goryczą i z podobną goryczą odpisała. Nie obchodziły jej konsekwencje. Jak zawsze zresztą. Dość miała podobnych doświadczeń i pomiatania. Złość doprowadzała ją do pasji. Znów musiała zmagać się ze wszystkim i sama przebrnąć przez cały materiał. Znów w pracy była tylko połowicznie. Wkurzała się nieziemsko. I doskonale wiedziała, że poniedziałek będzie wulkanem furii wewnętrznej. Ale będzie zimna i twarda. Opanowana. Nie daje się wyprowadzić z równowagi. Nie może. Nie tym razem...

Popularne posty z tego bloga

"Wdzięczność jest najpiękniejszą formą szczęścia: należy zarówno do jego przyczyn jak i skutków."

-
To chyba stanie się dziwną tradycją. Właśnie tego dnia rok temu opublikowałam pierwszy list dla Ciebie. Dziś chcę napisać drugi. Dziękuję. Jestem wdzięczna losowi, że mogłam Cię poznać. Ten rok był pełen niespodzianek i zawirowań. Oboje się zmieniliśmy. Zmieniły się czasy i warunki. Niemniej moje serce jest wciąż do Ciebie przywiązane. Nie widziałam Cię od tygodnia. Tęsknię wiesz? To dziwne ale nauczyłam się Ciebie kochać. Nauczyłam się kochać Was oboje. Nie przeszkadzacie sobie wzajemnie. Nie rywalizujecie. Każdy z Was ma połowę mojego serca tylko dla siebie. Wcześniej nie sądziłam, że można kochać dwoje ludzi równie mocno. Dziś wiem, że to możliwe. Ty nie wiesz, że Cię kocham, On też nie wie, że Cię kocham. Wiem o tym tylko ja. I moje biedne serce, które tęskni. Ten rok mnie odmienił. Stałam się silniejsza. Dzięki Tobie wstałam z kolan po bolesnym upadku. Zaskoczyła mnie Twoja troska i wsparcie. Właśnie wtedy gdy zadzwoniłeś zrozumiałam, że muszę być Ci w jakiś sposób bliska. Cz...
Czytaj więcej

Ostatni raz...

-
Sparaliżowana szokiem automatycznie zebrała swoje rzeczy i poszła do samochodu. Wsiadając do auta wyciągnęła z torebki mały nożyk i nacięła skórę na przedramieniu. Poczuła pieczenie i zobaczyła kroplę krwi. To przywróciło ją do rzeczywistości. Odsunęła od siebie wszystkie myśli i skupiła się całkowicie na prowadzeniu samochodu, abo bezpiecznie dojechać do domu. Robiła to niemal automatycznie. Po dotarciu na miejsce zebrała swoje rzeczy i weszła do domu. Wtedy coś w niej pękło. Zrozumiała tak do końca co się wydarzyło i co to oznacza. Oparła się ciężko o drzwi i poczuła jak przygniata ją rozpacz. Powstrzymywane wcześniej łzy spływały falami po jej policzkach. Czuła się kompletnie bezsilna i bezbronna. Ściskała w dłoni kluczyki i telefon. Postanowiła go wyłączyć, bo wiedziała, że nie ma siły stawić czoła rzeczywistości. Coś rozrywało ją od środka. Ból był nie do opisania. Cierpienie było tak wielkie, że z całych sił wbijała sobie paznokcie we wnętrze dłoni, które miała rozorane już do k...
Czytaj więcej

"It's just 10% luck..."

-
Leżała na ogrodzie i jak często w taką pogodę się opalała. Nie miała nic lepszego do roboty i była mocno skołowana. Ktoś jej kiedyś powiedział, że istnieje przyjaźń damsko-męska. Wyśmiała to, ale po jakimś czasie sama się o tym przekonała. Uwierzyła, że można naprawdę. Choć nie zawsze było słodko i różowo to miała przyjaciela. I teraz też zaproponowała przyjaźń, bo wiedziała, że nie może dać mu nic ponad to. Nie mogła i nawet nie chciała. Za krótko się znali. Ale nie chciała. A ten kto jej powiedział, że istnieje przyjaźń damsko-męska powiedział też, że nawet jeśli on pozna inną dziewczynę to nadal zostanie jej przyjacielem i nic się w tych kontaktach nie zmieni. Rozmyślała nad tym długo i uparcie, bo znów zaczęła w to wątpić. Ona poznała go jakieś dwa tygodnie temu. A w zeszłym tygodniu napisał jej, że poznał inną fajną dziewczynę i od tego czasu jakoś tak omijał ją szerokim łukiem. Wiedziała-podświadomie była tego pewna, że gdyby się lepiej poznali to byłby w stanie awa...
Czytaj więcej