Patrząc w jedno miejsce nigdy daleko nie dojdziesz...

-
Drażniła się z nim ostatnich kilka razy. Wiedziała, że może przyjść chwila kiedy tego nie opanuje ale cóż mogła z tym zrobić? Taka już była Złośnica. Czuła prawdziwą pokusę. Wiedziała, że raz zaprószony ogień może zacząć żyć własnym życiem. Znała to od podszewki. Żyła takim życiem kiedyś na co dzień. Denerwował ją brak reakcji z jego strony. Dziś powiedział jedną rzecz która ją uraziła. Ale starała się przecież Go poznać. "A teraz pokaż mi niebo" tak sobie czasem myślała gdy stała i paliła. Niestety on zapatrzony był w inny punkt na horyzoncie. Była dla niego zbyt mała aby mógł ją dostrzec. Stała w cieniu. Usunęła się po tragicznych wydarzeniach z przeszłości które gnębiły jej duszę i paliły ogniem. Nie wychylała się już tak jak kiedyś. Dramatyczne chwile gdy trzymała w rękach noże i trwała zawieszona w przepaści do dziś nie dawały jej spać nocami. Chciała poznać go na wskroś i zbliżyć się na tyle na ile jej pozwoli. Ale jej własna podświadomość kazała jej się trzymać z dala. Nic nie wskazywało na taki obrót spraw. Miała zamęt w głowie. Sama nie znała dlaszego swojego ruchu. Robiła wszystko tak spontanicznie, że nie starała się myśleć nawet dwa kroki na przód. "Nie to co kiedyś" pomyślała w złości i rzuciła torbę na łóżko. Wściekłym ruchem odrzuciła kluczyki od auta na stół i ze łzami w oczach padła na łóżko. Jeszcze gdy tańczyła miała wyczulone zmysły i do perfekcji opanowała rządzenie swoim ciałem. Znała każdy swój mięsień na wskroś. Była przyzwyczajona do wysiłku i bólu. Trwała w pasji dopóki jej tego zabrakło. Teraz potrzebowała tej samej chirurgicznej precyzji żeby celnie uderzyć w dobre miejsce i jego i siebie aby było ok. To dawało jej sliły do pracy i tworzenia nowych kawałków swojego życia. Czuła w jego obecności coś niesamowitego co pozwalało jej żyć z pewnością siebie i radością. Od lat była skrytą i wyciszoną dziewczyną "Od czasu tragedii" utraty tańca i życia praktycznie. Chciała zostawić przeszłość daleko za sobą i wiedziała, że może ale tylko z ludźmi takimi jak on i jej ukochany przyszywany braciszek. Takie osoby dodawały jej siły i otuchy. Każdy jego uśmiech był dla niej pociechą i swoistą nagrodą za to, że się nie poddała. "Głupia!!" zbeształa się w myśli "On i tak o tym nie wie a nawet się nie domyśla" i to ją trochę bolało. Pomagał jej nic o tym nie wiedząc. Podniosła się z łóżka, otarła łzy i zasiadła do komputera. "Dla siebie, dla niego, dla brata, dla nich wszystkich" pomyślała i zalogowała się na bloga...

Popularne posty z tego bloga

"Wdzięczność jest najpiękniejszą formą szczęścia: należy zarówno do jego przyczyn jak i skutków."

-
To chyba stanie się dziwną tradycją. Właśnie tego dnia rok temu opublikowałam pierwszy list dla Ciebie. Dziś chcę napisać drugi. Dziękuję. Jestem wdzięczna losowi, że mogłam Cię poznać. Ten rok był pełen niespodzianek i zawirowań. Oboje się zmieniliśmy. Zmieniły się czasy i warunki. Niemniej moje serce jest wciąż do Ciebie przywiązane. Nie widziałam Cię od tygodnia. Tęsknię wiesz? To dziwne ale nauczyłam się Ciebie kochać. Nauczyłam się kochać Was oboje. Nie przeszkadzacie sobie wzajemnie. Nie rywalizujecie. Każdy z Was ma połowę mojego serca tylko dla siebie. Wcześniej nie sądziłam, że można kochać dwoje ludzi równie mocno. Dziś wiem, że to możliwe. Ty nie wiesz, że Cię kocham, On też nie wie, że Cię kocham. Wiem o tym tylko ja. I moje biedne serce, które tęskni. Ten rok mnie odmienił. Stałam się silniejsza. Dzięki Tobie wstałam z kolan po bolesnym upadku. Zaskoczyła mnie Twoja troska i wsparcie. Właśnie wtedy gdy zadzwoniłeś zrozumiałam, że muszę być Ci w jakiś sposób bliska. Cz...
Czytaj więcej

Ostatni raz...

-
Sparaliżowana szokiem automatycznie zebrała swoje rzeczy i poszła do samochodu. Wsiadając do auta wyciągnęła z torebki mały nożyk i nacięła skórę na przedramieniu. Poczuła pieczenie i zobaczyła kroplę krwi. To przywróciło ją do rzeczywistości. Odsunęła od siebie wszystkie myśli i skupiła się całkowicie na prowadzeniu samochodu, abo bezpiecznie dojechać do domu. Robiła to niemal automatycznie. Po dotarciu na miejsce zebrała swoje rzeczy i weszła do domu. Wtedy coś w niej pękło. Zrozumiała tak do końca co się wydarzyło i co to oznacza. Oparła się ciężko o drzwi i poczuła jak przygniata ją rozpacz. Powstrzymywane wcześniej łzy spływały falami po jej policzkach. Czuła się kompletnie bezsilna i bezbronna. Ściskała w dłoni kluczyki i telefon. Postanowiła go wyłączyć, bo wiedziała, że nie ma siły stawić czoła rzeczywistości. Coś rozrywało ją od środka. Ból był nie do opisania. Cierpienie było tak wielkie, że z całych sił wbijała sobie paznokcie we wnętrze dłoni, które miała rozorane już do k...
Czytaj więcej

"It's just 10% luck..."

-
Leżała na ogrodzie i jak często w taką pogodę się opalała. Nie miała nic lepszego do roboty i była mocno skołowana. Ktoś jej kiedyś powiedział, że istnieje przyjaźń damsko-męska. Wyśmiała to, ale po jakimś czasie sama się o tym przekonała. Uwierzyła, że można naprawdę. Choć nie zawsze było słodko i różowo to miała przyjaciela. I teraz też zaproponowała przyjaźń, bo wiedziała, że nie może dać mu nic ponad to. Nie mogła i nawet nie chciała. Za krótko się znali. Ale nie chciała. A ten kto jej powiedział, że istnieje przyjaźń damsko-męska powiedział też, że nawet jeśli on pozna inną dziewczynę to nadal zostanie jej przyjacielem i nic się w tych kontaktach nie zmieni. Rozmyślała nad tym długo i uparcie, bo znów zaczęła w to wątpić. Ona poznała go jakieś dwa tygodnie temu. A w zeszłym tygodniu napisał jej, że poznał inną fajną dziewczynę i od tego czasu jakoś tak omijał ją szerokim łukiem. Wiedziała-podświadomie była tego pewna, że gdyby się lepiej poznali to byłby w stanie awa...
Czytaj więcej