"Nie raz przychodzi taki moment, gdy potrzeba się wypłakać..."

-
Siedziała po północy na audycji Speedy'ego. Jak zazwyczaj późną nocą miała złe myśli. Chciała złapać kluczyki i jechać na cmentarz. Tam miała spokój. Wielokrotnie żal gnał ją w tamte strony. Umiała stać tam w ciszy przez godzinę i płakać. Miała smutne myśli. Mimo niezwykle udanego dnia gnębił ją jakiś żal. Trawiła ją wysoka gorączka. Miała nadzieję, że to już mija ale znów wróciło. Czuła żar na skórze. Siedziała w cienkiej koszulce i szortach a ciało miała rozpalone. Opalone lekko na złotawy kolor nogi oparła o kant biurka. Twarz wtuliła w ramię i wdychała intensywny zapach swojego perfumu. Francuska Extasia unosiła się w powietrzu wraz z każdym jej ruchem. Błyszczące włosy spływały z jej nagich ramion kaskadą. Przyćmione światło lampy za jej plecami nadawało im miedzianego połysku. Ze łzami w oczach wpatrywała się w starą fotografię wyświetloną na ekranie laptopa. W blasku latarni za oknem widziała padający deszcz. Samotna łza spłynęła jej po pliczku. Otarła ją wierzchem dłoni. W ciemnym pokoju była wreszcie sobą. Gdy wczoraj rozmawiali o wpływie czasu na życie zrozumiała jaka to ważna kwestia. Zawsze ceniła czas ale nigdy nie przywiązywała do niego wagi. Rozumiała jego zdanie ale miała również swoje, którego mu nie zdradziła. "Czas nie leczy ran, on po prostu przyzwyczaja nas do bólu." Czasem tak właśnie myślała. I wielokrotnie była przekonana, że ma rację. Zostają może nie rany ale blizny. Te nieuchwytne ślady na duszy, które każdy z nas nosi w sobie. Miała ich kilka. Znała swoje słabe strony. Zaczęła rozmyślać o tym co jej mówił na temat pamięci. Nie zaprzeczała-nie zapomniała ale odłożyła do swojego "Pudełka" jak mu to wyjaśniła. Czuła się dzięki temu trochę jakby silniejsza i pewniejsza. Stawiała mocniejsze kroki niż kiedyś. Powoli znów zaczynała robić wrażenie. Znała moc swoich bękitnoszarych oczu. Pod zasłoną długich rzęs były oazą spokoju. Ceniła sobie tę zaletę. I widziała, że mimo lat niepewności dawny blask pozostał. Dojrzał wraz z nią. W oczach miała odbicie szczerej i szlachetnej duszy. Okazywała ją tym którzy naprawdę umieli patrzeć. A on umiał. Z ciekawością zastanawiała się ile z jej oczu tak naprawdę wyczytał. Czy dostrzegł na ich szarym dnie morze cierpienia czy raczej nadzieję na ocalenie? Błagała księżyc o wybawienie z otchłani żalu, w której pogrążyło się jej serce. Zasłuchana w utwór "Heaven" wystukała na klawiaturze hasło do bloga i zaczęła pisać...

Popularne posty z tego bloga

"Wdzięczność jest najpiękniejszą formą szczęścia: należy zarówno do jego przyczyn jak i skutków."

-
To chyba stanie się dziwną tradycją. Właśnie tego dnia rok temu opublikowałam pierwszy list dla Ciebie. Dziś chcę napisać drugi. Dziękuję. Jestem wdzięczna losowi, że mogłam Cię poznać. Ten rok był pełen niespodzianek i zawirowań. Oboje się zmieniliśmy. Zmieniły się czasy i warunki. Niemniej moje serce jest wciąż do Ciebie przywiązane. Nie widziałam Cię od tygodnia. Tęsknię wiesz? To dziwne ale nauczyłam się Ciebie kochać. Nauczyłam się kochać Was oboje. Nie przeszkadzacie sobie wzajemnie. Nie rywalizujecie. Każdy z Was ma połowę mojego serca tylko dla siebie. Wcześniej nie sądziłam, że można kochać dwoje ludzi równie mocno. Dziś wiem, że to możliwe. Ty nie wiesz, że Cię kocham, On też nie wie, że Cię kocham. Wiem o tym tylko ja. I moje biedne serce, które tęskni. Ten rok mnie odmienił. Stałam się silniejsza. Dzięki Tobie wstałam z kolan po bolesnym upadku. Zaskoczyła mnie Twoja troska i wsparcie. Właśnie wtedy gdy zadzwoniłeś zrozumiałam, że muszę być Ci w jakiś sposób bliska. Cz...
Czytaj więcej

Ostatni raz...

-
Sparaliżowana szokiem automatycznie zebrała swoje rzeczy i poszła do samochodu. Wsiadając do auta wyciągnęła z torebki mały nożyk i nacięła skórę na przedramieniu. Poczuła pieczenie i zobaczyła kroplę krwi. To przywróciło ją do rzeczywistości. Odsunęła od siebie wszystkie myśli i skupiła się całkowicie na prowadzeniu samochodu, abo bezpiecznie dojechać do domu. Robiła to niemal automatycznie. Po dotarciu na miejsce zebrała swoje rzeczy i weszła do domu. Wtedy coś w niej pękło. Zrozumiała tak do końca co się wydarzyło i co to oznacza. Oparła się ciężko o drzwi i poczuła jak przygniata ją rozpacz. Powstrzymywane wcześniej łzy spływały falami po jej policzkach. Czuła się kompletnie bezsilna i bezbronna. Ściskała w dłoni kluczyki i telefon. Postanowiła go wyłączyć, bo wiedziała, że nie ma siły stawić czoła rzeczywistości. Coś rozrywało ją od środka. Ból był nie do opisania. Cierpienie było tak wielkie, że z całych sił wbijała sobie paznokcie we wnętrze dłoni, które miała rozorane już do k...
Czytaj więcej

"It's just 10% luck..."

-
Leżała na ogrodzie i jak często w taką pogodę się opalała. Nie miała nic lepszego do roboty i była mocno skołowana. Ktoś jej kiedyś powiedział, że istnieje przyjaźń damsko-męska. Wyśmiała to, ale po jakimś czasie sama się o tym przekonała. Uwierzyła, że można naprawdę. Choć nie zawsze było słodko i różowo to miała przyjaciela. I teraz też zaproponowała przyjaźń, bo wiedziała, że nie może dać mu nic ponad to. Nie mogła i nawet nie chciała. Za krótko się znali. Ale nie chciała. A ten kto jej powiedział, że istnieje przyjaźń damsko-męska powiedział też, że nawet jeśli on pozna inną dziewczynę to nadal zostanie jej przyjacielem i nic się w tych kontaktach nie zmieni. Rozmyślała nad tym długo i uparcie, bo znów zaczęła w to wątpić. Ona poznała go jakieś dwa tygodnie temu. A w zeszłym tygodniu napisał jej, że poznał inną fajną dziewczynę i od tego czasu jakoś tak omijał ją szerokim łukiem. Wiedziała-podświadomie była tego pewna, że gdyby się lepiej poznali to byłby w stanie awa...
Czytaj więcej