"Maybe you shouldn't Kiss 'n' tell..."

-
Nie rozumiała nic. Nie ogarniała totalnie idei tej sprawy. Miała szczere wątpliwości co do jego szczerości. Po tylu latach wyskoczył jej z tekstem, że ma wyrzuty sumienia i że powinni się spotkać. A bynajmniej, że on czuje taką potrzebę. To było na jego "liście spraw do załatwienia"... To czego zawsze się obawiała. Że on wróci. Zyła w świecie bezpiecznej iluzji wierząc ślepo, że to nie ma prawa się wydarzyć. Miała ludzi, którzy dawali jej poczucie bezpieczeństwa na tyle na ile potrafili. Ale gdy była sama zawsze pakowała się w kłopoty. Miotała się w tym zamkniętym świecie ułudy i fałszywych nadziei. Żyła fałszywym poczuciem spokoju. Trwała zawieszona w próżni podświadomie czekając na taki właśnie moment. To był zapalnik. Wystarczyło żeby odzyskać poczucie realizmu i puknąć się w głowę. Była w pełni świadoma tego co zaraz mu powie i już kreatywnie spoglądała w przyszłość. Znała swoje możliwości i wiedziała co dalej z tym zrobić. "To nie może się ciągnąć w nieskończoność!" powiedziała sobie twardo. Była głupia tyle lat. Znała wartość swojego aktualnego szczęścia i za żadne skarby świata nie chciała aby ktokolwiek jej teraz to zepsuł. Była szalenie wrażliwa na tym punkcie i nie dałaby nigdy skrzywdzić ani siebie ani swojego chłopaka przez obcego mu człowieka, którego nienawidził z całego serca za to co jej uczynił. Tyle razy płakała w jego ramionach. Jeszcze tego sylwestra pamiętał jak dziś. Jeden telefon a tak wyprowadził ją z równowagi. Był wtedy obok błyskawicznie. Tulił ją w ramionach i szeptał do ucha. Dbał o jej kruchy "domek z kart" jak nigdy nikt. Znał cenę ich szczęścia. I był gotów ją płacić całe życie byle tylko być przy niej. Była mu za to wdzięczna i kochała go jak nigdy nikogo. Ale wiedziała, że przeszłość musi się kiedyś urwać aby on nie musiał tego oglądać. Aby nie widział jak ją to niszczy i trawi od środka. Jeszcze niewiele rozumiała ale widziała lepiej i ostrzej motyw. Boleśnie zrozumiała co nimi kierowało. "Nie pozwolę mu! Nigdy!" postanowiła ostro pisząc te drastyczne słowa. Miała łzy w oczach. Przyznawała się do sekretów przeszłości przed sobą. Nie chciała żeby coś jej potem było. Znała już te momenty i znała sposób. Ale wiedziała jedno... Że tym razem antidotum w postaci łez i ukochanego nie pomoże... Bo nie mogła mu tego wyznać...


Nie niszcz mnie już.
Daj mi spokój.
Odejdź...
Zniknij..
Raz na zawsze!

Popularne posty z tego bloga

"Wdzięczność jest najpiękniejszą formą szczęścia: należy zarówno do jego przyczyn jak i skutków."

-
To chyba stanie się dziwną tradycją. Właśnie tego dnia rok temu opublikowałam pierwszy list dla Ciebie. Dziś chcę napisać drugi. Dziękuję. Jestem wdzięczna losowi, że mogłam Cię poznać. Ten rok był pełen niespodzianek i zawirowań. Oboje się zmieniliśmy. Zmieniły się czasy i warunki. Niemniej moje serce jest wciąż do Ciebie przywiązane. Nie widziałam Cię od tygodnia. Tęsknię wiesz? To dziwne ale nauczyłam się Ciebie kochać. Nauczyłam się kochać Was oboje. Nie przeszkadzacie sobie wzajemnie. Nie rywalizujecie. Każdy z Was ma połowę mojego serca tylko dla siebie. Wcześniej nie sądziłam, że można kochać dwoje ludzi równie mocno. Dziś wiem, że to możliwe. Ty nie wiesz, że Cię kocham, On też nie wie, że Cię kocham. Wiem o tym tylko ja. I moje biedne serce, które tęskni. Ten rok mnie odmienił. Stałam się silniejsza. Dzięki Tobie wstałam z kolan po bolesnym upadku. Zaskoczyła mnie Twoja troska i wsparcie. Właśnie wtedy gdy zadzwoniłeś zrozumiałam, że muszę być Ci w jakiś sposób bliska. Cz...
Czytaj więcej

Ostatni raz...

-
Sparaliżowana szokiem automatycznie zebrała swoje rzeczy i poszła do samochodu. Wsiadając do auta wyciągnęła z torebki mały nożyk i nacięła skórę na przedramieniu. Poczuła pieczenie i zobaczyła kroplę krwi. To przywróciło ją do rzeczywistości. Odsunęła od siebie wszystkie myśli i skupiła się całkowicie na prowadzeniu samochodu, abo bezpiecznie dojechać do domu. Robiła to niemal automatycznie. Po dotarciu na miejsce zebrała swoje rzeczy i weszła do domu. Wtedy coś w niej pękło. Zrozumiała tak do końca co się wydarzyło i co to oznacza. Oparła się ciężko o drzwi i poczuła jak przygniata ją rozpacz. Powstrzymywane wcześniej łzy spływały falami po jej policzkach. Czuła się kompletnie bezsilna i bezbronna. Ściskała w dłoni kluczyki i telefon. Postanowiła go wyłączyć, bo wiedziała, że nie ma siły stawić czoła rzeczywistości. Coś rozrywało ją od środka. Ból był nie do opisania. Cierpienie było tak wielkie, że z całych sił wbijała sobie paznokcie we wnętrze dłoni, które miała rozorane już do k...
Czytaj więcej

"It's just 10% luck..."

-
Leżała na ogrodzie i jak często w taką pogodę się opalała. Nie miała nic lepszego do roboty i była mocno skołowana. Ktoś jej kiedyś powiedział, że istnieje przyjaźń damsko-męska. Wyśmiała to, ale po jakimś czasie sama się o tym przekonała. Uwierzyła, że można naprawdę. Choć nie zawsze było słodko i różowo to miała przyjaciela. I teraz też zaproponowała przyjaźń, bo wiedziała, że nie może dać mu nic ponad to. Nie mogła i nawet nie chciała. Za krótko się znali. Ale nie chciała. A ten kto jej powiedział, że istnieje przyjaźń damsko-męska powiedział też, że nawet jeśli on pozna inną dziewczynę to nadal zostanie jej przyjacielem i nic się w tych kontaktach nie zmieni. Rozmyślała nad tym długo i uparcie, bo znów zaczęła w to wątpić. Ona poznała go jakieś dwa tygodnie temu. A w zeszłym tygodniu napisał jej, że poznał inną fajną dziewczynę i od tego czasu jakoś tak omijał ją szerokim łukiem. Wiedziała-podświadomie była tego pewna, że gdyby się lepiej poznali to byłby w stanie awa...
Czytaj więcej