Bo czasem... cz. 6

-
Dziewczyna obudziła się o szóstej. Zasnęła późno, bo rozmyślała o dzisiejszym dniu. Do 14 pozostało jej bardzo dużo czasu. Nie wstała. Leżała obserwując kurz wirujący w smudze światła. Było daleko po świcie. Sobota. Dzień tego magicznego spotkania. "Może dziś dowiem się kim jesteś" pomyślała Amy. Przewróciła się na bok i sięgnęła po komórkę. "Wiadomość? O tej porze?" To był SMS od Milki. Nie mogła dziś iść do parku, bo miała urodziny babci i mama zagroziła jej, że jeśli nie pojedzie to dostanie szlaban. Amy błyskawicznie oprzytomniała i zastanawiała się co zrobić. Nie chciała tam iść sama. Pomyślała o Angel. "Nie. Musiałabym jej to jakoś wyjaśnić." Postanowiła, że nie pójdzie tam sama, a teraz musiała. Nie wiedziała co zrobić. Napisała do Milki, że rozumie, ale sama tam nie chce iść. Zdziwiła się gdy przyjaciółka odpisała jej tylko jedno słowo "Musisz". Zrozumiała, że nie może wystawić chłopaka, bo jak to będzie wyglądało. Napisała mu przecież, że się zjawi. Nie mogła pojąć tego, że Milka wcześniej nie powiedziała jej o urodzinach. "Dam radę." pomyślała i podniosła się z łóżka.
Całe przedpołudnie sprzątała. Rodzice poszli do pracy więc była sama. Jak zawsze w takich chwilach słuchała muzyki i robiła coś przydatnego. Wreszcie o 13 napisała kartkę do mamy, że wyszła do parku. Nie napisała po co, bo nie chciała martwić mamy. A właściwie co miała jej napisać? Że spotyka się z kimś kogo nawet nie zna? Nie mogła. Ubrała swoje ukochane "szczęśliwe spodnie", szarą koszulkę i czarne adidasy. było ciepło więc nie zabierała kurtki. Włożyła jeszcze telefon do kieszeni. Zamknęła drzwi i wyszła. Zastanawiała się czy nie wrócić do domu. Ale było już postanowione. Nie mogła zawrócić nie wiedząc kto tak naprawdę do niej pisze.
Rozmyślając doszła do bramy parku. Weszła i doszła do fontanny. Usiadła na ławce i nuciła swoją ulubioną melodię. Na końcu alejki pojawiła się grupka chłopaków. szli w jej stronę i o czymś rozmawiali. Dziewczyna siedziała spięta na ławce i czekała...

CDN...

Popularne posty z tego bloga

"Wdzięczność jest najpiękniejszą formą szczęścia: należy zarówno do jego przyczyn jak i skutków."

-
To chyba stanie się dziwną tradycją. Właśnie tego dnia rok temu opublikowałam pierwszy list dla Ciebie. Dziś chcę napisać drugi. Dziękuję. Jestem wdzięczna losowi, że mogłam Cię poznać. Ten rok był pełen niespodzianek i zawirowań. Oboje się zmieniliśmy. Zmieniły się czasy i warunki. Niemniej moje serce jest wciąż do Ciebie przywiązane. Nie widziałam Cię od tygodnia. Tęsknię wiesz? To dziwne ale nauczyłam się Ciebie kochać. Nauczyłam się kochać Was oboje. Nie przeszkadzacie sobie wzajemnie. Nie rywalizujecie. Każdy z Was ma połowę mojego serca tylko dla siebie. Wcześniej nie sądziłam, że można kochać dwoje ludzi równie mocno. Dziś wiem, że to możliwe. Ty nie wiesz, że Cię kocham, On też nie wie, że Cię kocham. Wiem o tym tylko ja. I moje biedne serce, które tęskni. Ten rok mnie odmienił. Stałam się silniejsza. Dzięki Tobie wstałam z kolan po bolesnym upadku. Zaskoczyła mnie Twoja troska i wsparcie. Właśnie wtedy gdy zadzwoniłeś zrozumiałam, że muszę być Ci w jakiś sposób bliska. Cz...
Czytaj więcej

Ostatni raz...

-
Sparaliżowana szokiem automatycznie zebrała swoje rzeczy i poszła do samochodu. Wsiadając do auta wyciągnęła z torebki mały nożyk i nacięła skórę na przedramieniu. Poczuła pieczenie i zobaczyła kroplę krwi. To przywróciło ją do rzeczywistości. Odsunęła od siebie wszystkie myśli i skupiła się całkowicie na prowadzeniu samochodu, abo bezpiecznie dojechać do domu. Robiła to niemal automatycznie. Po dotarciu na miejsce zebrała swoje rzeczy i weszła do domu. Wtedy coś w niej pękło. Zrozumiała tak do końca co się wydarzyło i co to oznacza. Oparła się ciężko o drzwi i poczuła jak przygniata ją rozpacz. Powstrzymywane wcześniej łzy spływały falami po jej policzkach. Czuła się kompletnie bezsilna i bezbronna. Ściskała w dłoni kluczyki i telefon. Postanowiła go wyłączyć, bo wiedziała, że nie ma siły stawić czoła rzeczywistości. Coś rozrywało ją od środka. Ból był nie do opisania. Cierpienie było tak wielkie, że z całych sił wbijała sobie paznokcie we wnętrze dłoni, które miała rozorane już do k...
Czytaj więcej

"It's just 10% luck..."

-
Leżała na ogrodzie i jak często w taką pogodę się opalała. Nie miała nic lepszego do roboty i była mocno skołowana. Ktoś jej kiedyś powiedział, że istnieje przyjaźń damsko-męska. Wyśmiała to, ale po jakimś czasie sama się o tym przekonała. Uwierzyła, że można naprawdę. Choć nie zawsze było słodko i różowo to miała przyjaciela. I teraz też zaproponowała przyjaźń, bo wiedziała, że nie może dać mu nic ponad to. Nie mogła i nawet nie chciała. Za krótko się znali. Ale nie chciała. A ten kto jej powiedział, że istnieje przyjaźń damsko-męska powiedział też, że nawet jeśli on pozna inną dziewczynę to nadal zostanie jej przyjacielem i nic się w tych kontaktach nie zmieni. Rozmyślała nad tym długo i uparcie, bo znów zaczęła w to wątpić. Ona poznała go jakieś dwa tygodnie temu. A w zeszłym tygodniu napisał jej, że poznał inną fajną dziewczynę i od tego czasu jakoś tak omijał ją szerokim łukiem. Wiedziała-podświadomie była tego pewna, że gdyby się lepiej poznali to byłby w stanie awa...
Czytaj więcej