"Kraina łez jest taka tajemnicza..." Antoine de Saint-Exupéry

-
Nie jestem silna i odważna...
Jestem słabą istotą...
Kobietą...
Z twarzą poznaczoną łzami...
...smutku...

Chciałam kiedyś marzyć. Chciałam mieć plany i je realizować. Dziś już nie chcę, bo wiem, że marzenia i tak się nie spełniają. Ranią nas do krwi po czym ulatują barwną tęczą niczym kolibry. A my zostajemy sami na ziemi ze łzami w oczach patrząc jak giną w oddali. Znikają jak mgła. I pozostaje szary, zimny i obcy świat. Bez naszych marzeń i planów. Marzenia barwią dzieciństwo. A dorosłość barwi krew. Z tak wielu drobnych ran codziennych dni. Nasze dłonie ociekają krwią naszych dziecięcych marzeń a ich dusze uciekają jak ptaki. Każdego dnia zabijamy marzenia własne i innych. Nadzieje, plany... Kruche jak domki ze szklanych kart. Z brzękiem tłuczemy je słowami. A zbierając ich odłamki ranimy się jeszcze dotkliwiej. Marzyłam. Byłam dzieckiem. A teraz dorosłam. Nie marzę. Wstaję co dzień z jednym smutnym celem - dożyć kolejnego dnia nie dokładając więcej ran na dłoniach. Nie dopełniając kielicha ze łzami. Lecz nie zawsze mi się udaje. Przemykam pustymi ulicami w cieniu własnego kołnierza. Pragnę przechodzić cicho i ulotnie. Im mniej będę zauważana tym mniej będę zobowiązana. Ulatniam się jak kamfora. Nigdzie nie zatrzymuję się na dłużej. Wtedy udaje się nie mieć planów. Nie wiążę nadziei na przyszłość. Nadzieja zabija nas pomału i umiera ostatnia. Wysysa z nas życie kropla po kropli. Perfekcyjny morderca. O ironio… Matko naszych idiotyzmów. Uchroń nas przed tym co na tym świecie złe. Nie dawaj mi nadziei na to czego chcę. Życie bez planu na jutro wydaje się łatwiejsze. Niech nikt nie każe mi planować. Jedyne co wiem to, że muszę wstać i iść dalej przed siebie. Nie zatrzymując się po drodze przy stoiskach z atrakcjami życia…
Niewierna nadziejo odejdź!
Niechże opanuje mnie spokój. Niechaj ukoi me zalane smutkiem serce. Niech będzie tutaj już cicho i samotnie…
…bezosobowo…
…beznadziejnie…

Popularne posty z tego bloga

"Wdzięczność jest najpiękniejszą formą szczęścia: należy zarówno do jego przyczyn jak i skutków."

-
To chyba stanie się dziwną tradycją. Właśnie tego dnia rok temu opublikowałam pierwszy list dla Ciebie. Dziś chcę napisać drugi. Dziękuję. Jestem wdzięczna losowi, że mogłam Cię poznać. Ten rok był pełen niespodzianek i zawirowań. Oboje się zmieniliśmy. Zmieniły się czasy i warunki. Niemniej moje serce jest wciąż do Ciebie przywiązane. Nie widziałam Cię od tygodnia. Tęsknię wiesz? To dziwne ale nauczyłam się Ciebie kochać. Nauczyłam się kochać Was oboje. Nie przeszkadzacie sobie wzajemnie. Nie rywalizujecie. Każdy z Was ma połowę mojego serca tylko dla siebie. Wcześniej nie sądziłam, że można kochać dwoje ludzi równie mocno. Dziś wiem, że to możliwe. Ty nie wiesz, że Cię kocham, On też nie wie, że Cię kocham. Wiem o tym tylko ja. I moje biedne serce, które tęskni. Ten rok mnie odmienił. Stałam się silniejsza. Dzięki Tobie wstałam z kolan po bolesnym upadku. Zaskoczyła mnie Twoja troska i wsparcie. Właśnie wtedy gdy zadzwoniłeś zrozumiałam, że muszę być Ci w jakiś sposób bliska. Cz...
Czytaj więcej

Ostatni raz...

-
Sparaliżowana szokiem automatycznie zebrała swoje rzeczy i poszła do samochodu. Wsiadając do auta wyciągnęła z torebki mały nożyk i nacięła skórę na przedramieniu. Poczuła pieczenie i zobaczyła kroplę krwi. To przywróciło ją do rzeczywistości. Odsunęła od siebie wszystkie myśli i skupiła się całkowicie na prowadzeniu samochodu, abo bezpiecznie dojechać do domu. Robiła to niemal automatycznie. Po dotarciu na miejsce zebrała swoje rzeczy i weszła do domu. Wtedy coś w niej pękło. Zrozumiała tak do końca co się wydarzyło i co to oznacza. Oparła się ciężko o drzwi i poczuła jak przygniata ją rozpacz. Powstrzymywane wcześniej łzy spływały falami po jej policzkach. Czuła się kompletnie bezsilna i bezbronna. Ściskała w dłoni kluczyki i telefon. Postanowiła go wyłączyć, bo wiedziała, że nie ma siły stawić czoła rzeczywistości. Coś rozrywało ją od środka. Ból był nie do opisania. Cierpienie było tak wielkie, że z całych sił wbijała sobie paznokcie we wnętrze dłoni, które miała rozorane już do k...
Czytaj więcej

"It's just 10% luck..."

-
Leżała na ogrodzie i jak często w taką pogodę się opalała. Nie miała nic lepszego do roboty i była mocno skołowana. Ktoś jej kiedyś powiedział, że istnieje przyjaźń damsko-męska. Wyśmiała to, ale po jakimś czasie sama się o tym przekonała. Uwierzyła, że można naprawdę. Choć nie zawsze było słodko i różowo to miała przyjaciela. I teraz też zaproponowała przyjaźń, bo wiedziała, że nie może dać mu nic ponad to. Nie mogła i nawet nie chciała. Za krótko się znali. Ale nie chciała. A ten kto jej powiedział, że istnieje przyjaźń damsko-męska powiedział też, że nawet jeśli on pozna inną dziewczynę to nadal zostanie jej przyjacielem i nic się w tych kontaktach nie zmieni. Rozmyślała nad tym długo i uparcie, bo znów zaczęła w to wątpić. Ona poznała go jakieś dwa tygodnie temu. A w zeszłym tygodniu napisał jej, że poznał inną fajną dziewczynę i od tego czasu jakoś tak omijał ją szerokim łukiem. Wiedziała-podświadomie była tego pewna, że gdyby się lepiej poznali to byłby w stanie awa...
Czytaj więcej